ديگر اين باب كه ما به آنها رجوع كرديم نيست و شايد مرحوم شارح بدليلى برخورد فرموده كه ما از آن اطّلاع و خبرى نداريم . قوله : و به فسّره فى الدّروس : ضمير در [ به ] به عدّ شعبان ناقصا الخ راجعست و ضمير منصوبى آن به عدد راجعست . قوله : و يطلق على عدّ خمسة : ضمير نائب فاعلى در [ يطلق ] به عدد راجعست . قوله : و آخر ناقصا مطلقا : اعمّ از آنكه ماه تام رمضان بوده يا غير آن باشد . قوله : اعتبره بالمعنى الثّانى : ضمير منصوبى در [ اعتبره ] به عدد راجعست . قوله : مع غمّة الشّهور : يعنى اگر تمام ماهها آسمان ابرى باشد . قوله : و هو موافق للعادة : ضمير [ هو ] به اعتبار عدد به معناى دوّم راجعست . قوله : و به روايات : ضمير در [ به ] به معناى دوّم راجعست . قوله : امّا لو غمّ شهر و شهران الخ : مىفرماين : ولى اگر در طول سال يك ماه يا دو ماه فقط آسمان ابرى بوده و بدين وسيله هلال و اوّل آنها معلوم نشد بقاعده عدد به معناى مزبور ديگر عمل نمىشود بلكه اقوى اين است كه خصوص اين دو ماه را سى روز حساب مىكنند و بدين وسيله اوّل ماه رمضان را ثابت مىكنند . بنابراين اگر دو ماه رجب و شعبان فقط ابرى باشد بعد از گذشتن 60 روز اوّل رمضان محقّق مىشود .